« انگار مدتی است که احساس می کنم

خاکستری تر از دو سه سال گذشته ام

احساس می کنم که کمی دیر است ... »

      این روزها برایم نه سپید است و نه سیاه ...شاید خاکستری ! در بی تفاوتی عجیبی روزها را  می گذرانم ...لبخند به روی دشمن و دوست ! آدم هایی که دوستشان دارم و آدم هایی که گاهی دوست داشتن شان سخت ترین کار دنیا می شود ! آدم هایی که زخم های شان کاری می شود و چه بر سر دل آدم که نمی آورند ! اما بر عکس همیشه که این نا مهربانی ها و نا مردمی ها را بی جواب نمی گذاشتم  این روزها بی تفاوت از کنارشان می گذرم !آدم هایی که زل می زنند به چشم هایت و دروغ می گویند ! آدم هایی که می گویند دوستت داریم اما در سردی نگاهشان یخ می زنی و آدم هایی که دوستت دارند و از گریز نگاهشان دلشان را لو می دهند ! نمی توانم بگویم که نمی بینم که نمی فهمم که بیشترین دردها از همین فهمیدن است ! از همین ذهن ریاضی که همه چیز را  مثل معادله ای می کند با منطقی ساده و استدلالی راحت...زود حلش می کنی و می فهمی که در دل آدم ها چه می گذرد حالا فرض کن که در کنار این ذهن،احساس قوی هم وجود داشته باشد که اتفاق نیفتاده و به زبان نیامده تا آخرِ نگاه های اطرافت را بخوانی ! گاهی برای راحت زیستن گویا راهی نیست جز این که خودت را به جهالت بزنی ! به شوخ طبعی ! به بی تفاوتی !و مثل رهگذری باشی که قرار است این مسیر را طی کند و برود ...مقصود جای دیگری است !  و بگذاری آدم ها تا جایی که می توانند پیش بروند و پیش بروند و پیش بروند ...گاهی هم خنجرها ی شان را تیزتر کنند و کمین شان را نزدیکتر ...اما نمی دانند که چشمی هم خنجر پنهانشان را می بیند و هم کمین کردن شان را !

   روزگاری اهل جنگیدن بودم ! با بدی هایی که گاهی از نزدیک ترین آدم ها نصیبم می شد و اهل یافتن چرایی ها ! چرا بعضی ها می توانند اینقدر بد باشند ؟ چرا بعضی ها می توانند این قدر بی انصاف باشند ؟ چرا بعضی ها می توانند این قدر تظاهر کنند ؟ دروغ بگویند ؟ فریب دهند ؟ ...و این چراها هر روز بزرگ و بزرگ تر می شدند تا این که احساس ناتوانی کردم ! انگار هیچ چیز بدی در دنیا عوض شدنی نیست ! تنها می تواند تحمل کردنی شود ! می شود زخم خورد و سکوت کرد ! در معرض بدترین نامردمی ها قرار گرفت و دم بر نیاورد ! می شود مظلوم واقع شد و انتقامی نگرفت ! می شود بدی دید و بخشید ! صادقانه در دل شکسته ترین اوقات، همه چیز را واگذار کرد به دستی که بالاترین دست هاست و مکرها را بی پاسخ نمی گذارد !و قاضی که چون آدم ها به لحظه ای قضاوت نمی کند و حکمی نمی دهد!چه آرامشی بالاترین از این ؟!  اوج هنر آدمی این است که تنها سعی کند خودش خوب باشد ! فکر کن ! به هیچ کس کاری نداشته باشی و تنها سعی کنی خودت را بسازی ! مدتی است که به چشم رهگذری به اطرافم و اطرافیانم  نگاه می کنم...راستش نه دوست داشتنی گرفتارم می کند و نه تنفری غمگینم می کند ! مثل مسافری که  وقتی عزم سفر می کند نمی تواند که همه ی زندگی اش را با خودش ببرد ،تنها به چمدانی بسنده می کند !من هم باید بتوانم  هر لحظه ای که زمانش بود ...جمع و جور کنم ...و راهی شوم ! رهگذر ...خودش را درگیر جاده و درختان و گل ها و زخم های راه نمی کند ...تنها می گذرد ...

 دیشب کسی مزاحم خواب شما نبود ؟

آیا زنی غریبه در این کوچه ها نبود ؟

آن دختری که چند شب پیش دیده اید

دمپایی اش – تو را به خدا – تا به تا نبود ؟

یک چادر سیاه کشی روی سر نداشت ؟

سر به هوا و ساده و بی دست و پا نبود ؟

یک هفته پیش گم شده ، آقا ! و من چقدر-

گشتم ، ولی نشانی از او هیچ جا نبود

عکسش ؟ درست شکل خودم بود؛ مثل من

هم اسم من ، ولحظه ای از من جدا نبود

یک دختر دهاتی تنها که لهجه اش

شیرین و ساده بود ، ولی مثل ما نبود

آقا ! مرا درست ببین ...این نگاه خیس ...

با این قیافه در نظرت آشنا نبود ؟

دیشب صدای گریه یک زن شبیه من

در پشت در مزاحم خواب شما نبود ؟

پانته آ صفایی ( شاعری از چهارمحال بختیاری )